Szukasz profesjonalnego wsparcia dla swojego dziecka lub dla siebie? Terapia Brainspotting to szansa na skuteczną pomoc w przypadku lęków, trudności szkolnych czy problemów z emocjami. Nasi psycholodzy i psychiatrzy prowadzą sesje stacjonarne oraz terapię online, dopasowaną do potrzeb najmłodszych. Sprawdź profile specjalistów z najszybszymi terminami i umów wizytę w dogodnym dla Was czasie.
Magister Izabela Krokoszyńska -Pukas
Psycholog,
Prowadzę terapie:
Terapia grupowa, Terapia indywidualna, Terapia dla par, Terapia dla dzieci
Miejsce spotkań:
Online
Opinie
Specjalista nie został jeszcze oceniony
O mnie:
Wybierz miejsce terapii:
Wybierz rodzaj spotkania ze specjalistą:
-
Magister Psycholog, Terapeuta, Pedagog Specjalny I Szkolny Izabela Krokoszyńska
Psycholog,
Prowadzę terapie:
Terapia grupowa, Terapia indywidualna, Terapia dla par, Terapia dla dzieci
Miejsce spotkań:
Online
Opinie
Specjalista nie został jeszcze oceniony
O mnie:
Wybierz miejsce terapii:
Wybierz rodzaj spotkania ze specjalistą:
-
Magister Katarzyna Konieczna
Psycholog,
Prowadzę terapie:
Terapia grupowa, Terapia indywidualna, Terapia dla par, Terapia dla dzieci
Miejsce spotkań:
Stacjonarnie, Online
Opinie
Specjalista nie został jeszcze oceniony
O mnie:
Wybierz miejsce terapii:
Wybierz rodzaj spotkania ze specjalistą:
-
Brainspotting to podejście terapeutyczne stworzone przez dr. Davida Granda, które wykorzystuje naturalną zdolność mózgu do samoregulacji i leczenia. Metoda powstała z uważnych obserwacji klinicznych i szybko zyskała rozgłos, ponieważ pozwala pracować z traumą również wtedy, gdy brakuje słów. W polskich realiach, gdzie obciążenia pourazowe są częste, ta forma terapii jest coraz częściej wybierana jako uzupełnienie klasycznych nurtów.
W Brainspottingu punktem wyjścia jest teza „gdzie patrzysz, wpływa na to, co czujesz”. Terapeuta pomaga odnaleźć tzw. brainspot – miejsce w polu widzenia połączone z zapisami trudnych doświadczeń w głębszych warstwach mózgu. Skupienie wzroku i uważna obecność specjalisty uruchamiają proces „odmrażania” napięć i integracji wspomnień.
Metoda ogranicza konieczność opowiadania o traumie krok po kroku. Dzięki temu bywa dobrze tolerowana przez osoby, które nie chcą lub nie potrafią mówić o tym, co je spotkało. Rdzeniem podejścia jest podwójne dostrojenie: relacyjne (bezpieczna więź) i neurobiologiczne (uważność na sygnały ciała).
PTSD pojawia się po przeżyciu lub byciu świadkiem wydarzeń zagrażających bezpieczeństwu. Objawy obejmują natrętne wspomnienia, unikanie, spadek nastroju i zaburzenia snu. Z perspektywy regulacji układu nerwowego to jak utknięcie w trybie „walcz/uciekaj” lub „zamrożenie”.
Brainspotting działa jak „latarka” kierowana na miejsca, w których ciało trzyma napięcie i ślady pamięci. Utrzymanie wzroku w określonej pozycji pomaga mózgowi porządkować to, co dotąd było zbyt przytłaczające. Dzięki temu objawy mogą stopniowo słabnąć, a codzienne funkcjonowanie staje się łatwiejsze.
Poniżej zebrano najczęstsze kategorie objawów PTSD. Krótka lista porządkuje obraz trudności, a w gabinecie pozwala ustalić priorytety pracy i punkty pomiaru postępów.
Te cztery obszary są użyteczne diagnostycznie i terapeutycznie. W praktyce Brainspottingu pomagają dobierać brainspoty oraz śledzić zmiany między sesjami przy pomocy standaryzowanych kwestionariuszy.
Brainspotting rekomenduje się osobom po przemocy, wypadkach, stratach, traumach relacyjnych, a także tym, które „nie mają słów” na swoje doświadczenia. Korzystają z niego pacjenci z lękami i fobiami, przewlekłym napięciem, obniżonym nastrojem oraz dysregulacją emocjonalną. Stosuje się go też w obszarze wydajności – u sportowców i artystów – aby usuwać emocjonalne „blokady”.
Dla wielu osób ulgą jest to, że nie trzeba wszystkiego opowiadać. Skupienie na ciele, oddechu i pozycji oczu, przy życzliwej obecności terapeuty, często ułatwia wejście w proces i utrzymanie poczucia bezpieczeństwa.
Zdarzają się sytuacje, w których trzeba najpierw zadbać o stabilizację. Dotyczy to ostrych psychoz, istotnego ryzyka samobójczego, konieczności hospitalizacji, aktywnych uzależnień bez podstawowej abstynencji oraz ciężkich stanów dysocjacyjnych bez przygotowania. W tych przypadkach BSP warto poprzedzić psychoedukacją, ugruntowaniem i planem bezpieczeństwa.
Dobrą praktyką jest wzmocnienie zasobów samoregulacji jeszcze przed wejściem w głębsze przetwarzanie. Pomaga to zapobiegać przestymulowaniu i sprzyja poczuciu wpływu na proces.
W badaniu u kobiet z ciężkim PTSD zastosowano trzy sesje BSP i pomiary skalami PCL-5 i CAPS-5. Uzyskano bardzo duże spadki nasilenia objawów zarówno tuż po terapii, jak i w krótkim follow-up:
To obiecujące wyniki, ale pamiętajmy o ograniczeniach: mała próba, brak grupy kontrolnej i krótka obserwacja. Potrzebne są większe, randomizowane badania z dłuższym śledzeniem efektów.
Przed rozpoczęciem terapii przeprowadza się wywiad, stosuje narzędzia przesiewowe (np. LEC-5, PCL-5) i ocenia bezpieczeństwo. Ważne jest też rozpoznanie objawów w ciele: gdzie czuję napięcie, jak oddycham, co dzieje się ze wzrokiem. Te informacje pomagają znaleźć brainspoty i monitorować zmiany.
Na starcie ustala się plan stabilizacji – strategie uziemienia, oddech, przerwy i słowa-stop. Świadoma zgoda i wspólne cele terapii budują poczucie sprawstwa i przewidywalności procesu.
Metoda narodziła się z uważnej obserwacji: stała pozycja oczu pacjentki nasilała przetwarzanie emocji. Z czasem to spostrzeżenie ułożono w ramę kliniczną łączącą wiedzę o traumie, regulacji układu nerwowego i pracy z ciałem. Dziś BSP rozwija protokoły dla różnych grup, a praktycy doskonalą standardy szkolenia i superwizji.
Naukowo wciąż przybywa danych. Doniesienia neurobiologiczne są obiecujące, ale wymagają dalszego potwierdzenia – zwłaszcza niezależnymi, dobrze zaprojektowanymi badaniami.
BSP integruje się z neuronauką, rozwija wersje dla dzieci, weteranów i osób z uzależnieniami, a praktyka online ułatwia dostęp do terapii. Coraz częściej porównuje się je z EMDR i terapią poznawczo-behawioralną, by precyzyjniej dobierać metodę do potrzeb.
Poniższe punkty porządkują najważniejsze różnice. To szybki przewodnik po praktycznych aspektach, który pomaga w rozmowie o wyborze podejścia.
Warto wspólnie z terapeutą doprecyzować cele, oczekiwania i warunki bezpieczeństwa. Dobrze dobrany protokół i tempo pracy są równie ważne jak sama metoda.
Bibliografia